برای ت می نویسم که ....

پاییز که از حوالی حوصله ات که بگذرد من زرد می شوم و تا کفشهای رفتنت جفت می شود غریب می مانم

ونیلو فرانه دوستت دارم نه مثل مردمی که عشق را از روی غریزه نشخوار می کنند من درست مل خودم دوستت دارم گفتی بهم نمی رسیم اما بهترین غریبه ات می مانم که تو را همیشه دوست خواهد داشت